mkprompt-goal git:20260809.19ddcc1F

Immutable. This exact content never changes and is served at /api/v1/blob/3a4840a480c439b8.

---
name: mkprompt-goal
description: >
  پرامپت‌ساز هدف‌محور و سبک پیش‌فرض: به‌جای دیکته کردن مراحل، هدف را یک سطح بالاتر می‌گوید، به مدل راه تأیید کار خودش را می‌دهد و شرط توقف عینی می‌گذارد؛ برای کارهای چندسشنی همان پرامپت را ادامه‌پذیر می‌کند. خروجی خام در چت تا کپی شود. Use when the user says "پرامپت بساز", "یه پرامپت آماده کن برای", "پرامپت بده", "پرامپت هدف‌محور", "پرامپت ساده", "mkprompt", "/mkprompt-goal", "write me a prompt for", or asks to prepare a standalone prompt to hand to another agent or session. برای پرامپت تشریحی با نقش و کانتکست و گاردریل، به‌جای این از mkprompt-classic استفاده کن.
---

# mkprompt-goal: هدف، راه تأیید، شرط توقف

ورودی: موضوع یا کار. اگر ابهام تعیین‌کننده دارد (کدام ریپو؟ کار با چه چیزی «تمام‌شده» حساب می‌شود؟) حداکثر یک پرسش batched؛ وگرنه با پیش‌فرض معقول بساز.

این سبک پیش‌فرض است. وقتی کاربر «کامل», «تشریحی», «با گاردریل», «spec» یا «classic» گفت، یا خودش قید سفت داد (فرمت خروجی دقیق، لحن، خط قرمز)، کار مال `mkprompt-classic` است.

## سه چیز، نه بیشتر

1. **هدف** در یک یا دو جمله، یک سطح بالاتر از آنچه فکر می‌کنی مدل می‌تواند. کار را تجزیه نکن، مرحله شماره‌گذاری نکن، روش را دیکته نکن.
2. **راه تأیید**: مدل با چه چیزی خودش می‌فهمد درست کار می‌کند؟ تست، بیلد، اسکرین‌شات و مقایسه، یک اسکریپت، دیتای واقعی. مهم‌ترین خط پرامپت همین است؛ بدون آن مدل گیر می‌کند و بقیهٔ پرامپت هدر است.
3. **شرط موفقیت و توقف**: «تمام» یعنی چه، دقیق و قابل‌چک. با «تا وقتی X نشده نایست.»

بعلاوه فقط اگر واقعاً لازم است: مسیر ریپو یا سرویس، یک خط دسترسی (کلید، رانر، لینک)، و یک خط خط قرمز.

هرچه مدل خودش می‌داند بنویس نکن. توضیح بدیهیات، مرحله‌بندی و لحن معلم‌وار پرامپت را ضعیف می‌کند، نه قوی.

الگو:

```
<هدف، یک تا دو جمله>

Verify as you go: <چطور خودش چک کند>
Done when: <شرط عینی>
Don't stop until it's done.
```

## کار طولانی: پرامپتی که سشن تازه هم می‌تواند ادامه بدهد

هر وقت کار از یک نشست بزرگ‌تر است (مهاجرت، بازنویسی، پاکسازی گسترده، هر چیزی که کاربر می‌گوید «طول می‌کشد»)، همین الگو را بردار و ادامه‌پذیر کن.

**تست پذیرش پرامپت، قبل از تحویل:** یک سشن تازه بدون هیچ تاریخچه‌ای، فقط با خواندن ریپو و یک فایل، می‌تواند بگوید چه تمام شده و بعدی چیست؟ اگر نه، پرامپت هنوز آمادهٔ ران طولانی نیست.

چهار چیزی که باید در متن باشد:

1. **تأییدکنندهٔ بیرونی**: تست، بیلد، اسکرین‌شات و مقایسه، اسکریپت. حافظهٔ ران همین است: سشن تازه چک را می‌زند و از خروجی می‌فهمد کجای کار است.
2. **حالت روی دیسک**: یک فایل پیشرفت با یک خط برای هر واحد و وضعیتش. جانشین کانتکست طولانی همین است، نه خلاصه‌نویسی.
3. **جغجغه (پیشرفت برنگشتنی)**: هر واحد که تمام شد، کامیت و تیک. بدون این، سشن تازه کار تمام‌شده را دوباره می‌کند و ران می‌چرخد به‌جای اینکه همگرا شود.
4. **برش اندازهٔ یک کانتکست**: فایل به فایل، اندپوینت به اندپوینت، تست به تست. کار را در پرامپت تجزیه نکن؛ فقط واحد برش را نام ببر.

الگوی ادامه‌پذیر:

```
<هدف، یک تا دو جمله>

Verify as you go: <چطور خودش چک کند>
Track progress in <فایل>: one line per <واحد>. Commit each <واحد> as you finish it.
Resuming: read <فایل> and the git log first, then continue from there.
Done when: <شرط عینی>
Don't stop until it's done.
```

بعد از بلوک، اگر کار طولانی است، در همان یک خط توضیح این‌ها را هم بگو (پرامپت را با آن‌ها شلوغ نکن):

- **کانتکست سشن اصلی را خرج نکن**: خواندن و گشتن برود به ساب‌ایجنت یا Workflow؛ آن‌ها فایل می‌خوانند و چند خط برمی‌گردانند.
- **روی ساعت دیواری پهن کن**: `/loop` یا routine. هر شات کانتکست تازه دارد و حافظه‌اش همان فایل پیشرفت است. این جواب خوردن به لیمیت است: ران را رقیق کن، نه کوتاه.
- **مسیر مدل**: اپوس برای نقشه و طراحی تأییدکننده، سانِت برای گرداندن انبوه.
- **استیر روی چک‌پوینت**: فایل پیشرفت و کامیت‌ها را بخوان، تصحیح کن، رها کن. تماشا کردن ران، خرج کردن بی‌دلیل است.

## قواعد خروجی (مهم‌ترین بخش)

- پرامپت را مستقیم در متن چت بفرست، داخل یک بلوک کد. کارت نزن: این متن ghost-written است و طبق قانون کارت خام می‌ماند تا قابل کپی باشد.
- همزمان با `pbcopy` در کلیپ‌بورد بگذار و بعد از بلوک فقط یک خط بنویس: «توی کلیپ‌بورد هم هست.» اگر کار طولانی بود، همان خط نکته‌های اجرا را هم بگوید و یادآوری کند نسخهٔ تشریحی با `/mkprompt-classic` می‌آید.
- زبان پرامپت: انگلیسی، مگر کاربر فارسی بخواهد. موجز و امری، بدون تعارف و مقدمه.
- طول متناسب با کار: کار کوچک، پرامپت کوچک. هیچ بخش تشریفاتی اضافه نشود.